KAR YAĞINCA
Kar yağınca
yerin günahı örtülür,
toprak susar, bulutlar ağlar.
Ak Ana iner gökten,
aklığıyla kirleri bağışlar;
yerle göğü barıştırır,
kavgalı kaderleri susturur.
Çamur deryası diz çöker,
beyaz bir ummana dönüşür dünya.
Hayal rüyaya karışır,
rüya yazgıya bağlanır.
Zaman durur,
ses azalır,
hakikat büyür.
Kar fırtınayla başlar.
Dağlar kör dumana girer,
doruklar sır olur.
Aç kurtlar ulur tepelerde,
ataların sesi döner bozkıra.
Ağaçlar donar ak örtüyle;
her biri bir alp heykeli,
her biri bir nöbetçi
yurdun sınırında.
Pınarlar coşar, dereler çağlar,
Yer-Su uyanır uykusundan;
?Bereketim var? diye haber salar.
Köy yolları kapanır günlerce,
selam kesilir kasabadan, şehirden.
İnek, koyun, kuzu ahırda meleşir:
?Su isteriz, ot isteriz? diye
insana emanet olan canlar.
Soba başında pelit çıtırdar,
küçük köy odaları ısınır.
Ocakta tarhana kaynar,
bir tas çorba
hem aş olur
hem dua.
Yoksul hane zenginleşir paylaşınca.
Kar temizliktir,
kar berekettir.
Umay Ana durur sanki
beşiğin başında,
çocuğun alnına ak yazı yazar.
Kara damlarda kar kat kattır.
Sabahdan akşama bitmez gayri
at at.
Tahta kürekle kürünür damlar,
taş yuvakla yuvulur;
gacur gucur ses verir yuvaklar,
emek dile gelir.
Allı gelinler dam dama türkü söyler,
sesleri karın içine gömülür,
dağlara kalır.
Bir ağıt yürür beyazlığın içinde:
?Yârim gitti gurbete,
gurbetten öte?
Giden gelmez diyorlar,
akan gözyaşı dinmez diyorlar,
öksüz murada ermez diyorlar.
Gitti yârim,
gurbet elden dönmedi.?
Türküler uzar,
geceye değer.
Küçük oğlanlar ev önünde
kuşlara tuzak kurar;
kar yağınca kuş avlamak
ayrı bir sevdadır.
Dere kenarına sepet konur
cırrık kuşları (Ardıç Kuşu) için,
hayatla açlık arasındaki
ince çizgi gibi.
Yaban hayvanları iner ovaya,
dağdan ovaya,
uluyarak.
Bozkır eski sesini hatırlar,
atalar uyanır rüzgârda.
Çocuklar kardan adam yapar
kendi suretlerince.
Yamaçlardan kayarlar
tahta kızakla, leğenle, naylonla.
Düşerler, kalkarlar;
kar incitmez,
öğretir.
Geceler uzundur kış ayında.
Masallar ağlatır insanı.
Ocak başında Dede Korkut söylenir,
Hz. Ali?nin cönkleri açılır.
Söz söz olur,
söz dua olur,
dua kaderle konuşur.
Ve kar yağınca
insan hatırlar:
Toprak Ana sabırlıdır,
beyaz örtü emanettir.
Kış serttir ama adildir.
Kim paylaşırsa ısınır,
kim kibirlenirse donar.
Kar yağınca
dünya susar,
hakikat konuşur.
Mustafa Arifoğlu
8 Ocak 2026
Selçuklu Konya